گردشگری غذایی
گردشگری غذایی را نباید فقط از چشم مشتری و خورنده غذا نگاه کرد. این نوع گردشگری شامل فروشندههای دورهگرد تا رستورانهای لوکس و همه جنبههای آنها میشود. بهبیانیدیگر، هر کسی که در رابطه با غذا باشد، سهمی در این صنعت دارد. یک دکه در کنار خیابان که غذاهایی ساده میفروشد، میتواند به یکی از مهمترین مراجع صنعت توریسم غذایی آن شهر تبدیل شود.
تفاوت و همچنین برتری توریسم غذایی در مقایسه با دیگر انواع گردشگری این است که قابل انتقال است. شاهد آشنای این ادعا، پیتزاست! پیتزا دیگر فقط به ایتالیا تعلق ندارد و این غذا در شکلها و اسامی مختلف، در همه کشورها سرو میشود. البته باز هم خوردن پیتزای اورجینال در رستورانهای ایتالیایی چیز دیگری است. علاوهبراین در کشورهای مختلف رستورانهایی از کشورهای هند، ژاپن، ایران و ... نشان از حرکت فرا مرزی صنعت توریسم غذایی است.
با همه اینها گردشگری غذایی همیشه با لذت خوردن همراه نیست. گاهی مانند گردشگری ماجراجویی، خطرِ مرگ گردشگر را تهدید میکند:
«فوگو» یک خوراکی ژاپنی است. بسیار خوشمزه و البته گران. این خوراک از ماهیهای فوگو تهیه میشود که در گروه ماهیهای زهرآگین قرار دارد. آشپزان این خوراک، با مهارت بسیار بالا، به روشی آن را طبخ میکنند تا سم داخل بدن ماهی به سایر نقاط آن منتقل نشود. با اینکه رستورانهای معدودی تحت نظارت بسیار شدید مسئولین ژاپن، این ماهی را سرو میکنند، ولی باز هم خوردن این غذا ریسک بالایی دارد.
نظرات
ارسال یک نظر